BURSA’DA TSÇV CEREBRAL PALSY SEMİNERLERİ

7 Mayıs 2017 Pazar günü, Türkiye Spastik Çocuklar Vakfı (TSÇV), bünyesinde yer alan akademik kurul (Doç.Dr. Baki Umut Tuğay, Doç. Dr. Mehmet Cenk Gürbüz, Dr. Nihan Hande Akçakaya) ve diğer uzmanlarla beraber, Bursa Büyükşehir Belediyesi’nin katkıları ile Bursa’da “Konumuz: Cerebral Palsy” başlığı ile uzman ve aile seminerleri düzenledi.

Sabah ve öğleden sonra olmak üzere iki oturumda, sabah konuyla ilgili uzmanlara; öğleden sonraysa ailelere yönelik verilen seminerlere katılım az olmasa da böylesi bir etkinliğin daha geniş kitlelere ulaşmasının toplumsal bilinç ve bilgi/tecrübe paylaşımı açısından önemli olduğunu düşünüyorum.

TSÇV Konumuz Cerebral Palsy Semineri - Alper Şirvan'ın Konuşması

Öncelikle bütün katılımcılara hoş geldiniz demek istiyorum. Sizlerle paylaşmak istediklerimle bağlantılı olması sebebiyle kendimi tanıtarak sözlerime başlıyorum.

Adım Alper Şirvan. Öğretmen bir anne babanın ilk çocuğuyum. Evli iki kız kardeşim var. Bekarım ve anne-babamla beraber yaşıyorum. Doğuştan birlikte yaşamak mecburiyetinde kaldığım cerebral palsy sebebiyle gördüğünüz gibi tekerlekli sandalye kullanıyor ve sağ elimi kullanamıyorum.

1973 doğumluyum. İlkokul çağlarımdaki ülke şartlarından dolayı ilkokula gidemesem de sınıf öğretmeni olan annem evde okuma yazmayı öğretti bana… 5. sınıf yaşıma geldiğimde “ille de okul” dememin ardından o dönemde iki aylık periyotlarla fizik tedavi için devam ettiğim İstanbul Acıbadem’deki Spastik Çocuklar Derneği’ndeki uzmanların “evet bu çocuk okumalı” şeklindeki ifadelerinin ardından okul maceram başlamış oldu.

TSÇV-Aile Seminerleri: Konumuz "Cerebral Palsy"- BURSA - Alper Şirvan (7 Mayıs 2017)

Tofaş Kulübü’nden spor salonlarında bir ilk: Engelsiz Tribün!

Bilindiği gibi Türkiye’de bir süredir spor salonları da branşa göre inşa edilmeye başlandı. Bu sebeple, yepyeni “basketbol salonları- voleybol salonları” hizmete girerken, bir büyük eksiklik olarak hiçbir salonda engellilerin kaliteli bir biçimde, önleri kapanmadan, seyir zevkinden ödün vermeden maç seyredebilecekleri bir tribün mevcut değildi.

Çabalar karşılığını buldu ve Türkiye basketbol sahalarının ilk engelsiz tribünü Tofaş Spor Salonu’nda hayata geçti. Engelli bireylerin sosyal hayatın ve sporun içinde daha çok yer almalarını desteklemek amacıyla başlatılan bu hareket ve kurulan tribün, 4 Aralık Pazar günü Tofaş Spor Salonu’nda oynanan Tofaş -Fenerbahçe maçında hizmete açıldı.

4 Aralık Pazar günü Tofaş Spor Salonu farklı bir maça ev sahipliği yaptı. Türkiye’nin ilk engelsiz basketbol tribünü, ‘Haydi Maça Gel’ hareketi ile sporseverlerin hizmetine açıldı. Tofaş-Fenerbahçe arasında gerçekleşen maçla hizmete açılan tribüne engelli arkadaşlarımız büyük ilgi gösterdi.

Herkes gibi, Herkesle beraber

Maça gelen her engel grubundan arkadaşlarımız, maç öncesinde, iki takımın sporcuları eşliğinde sahaya çıktı. Ellerinde ‘Haydi Maça Gel’ pankartı ile sahaya çıkan sporseverler, Tofaş Spor Salonu’nu dolduran 6 bin 800 izleyicinin alkışları ertesinde maçı engelsiz tribünden “herkes gibi, herkesle beraber” izledi.

Bu tribünün hayata geçme sürecini ve tribün deneyimimi sizlerle paylaşmak isterim.

Bursa'da Tekerlekli Sandalye İle Metroya Binmek ve Engelsizlik Üzerine...

         Genelde yüksek tavan özel otomobilime tekerlekli sandalyemle direkt binip seyahat ettiğim için Bursa’daki metroyu (halkın dediği şekliyle “treni”) denemek nasip olmamıştı.

         Seyretmek istediğim filmin Korupark’ta bir engelli olarak ulaşabildiğim salona geldiğini öğrenince -ki Bursa’daki sinema salonlarının engelliler açısından içler acısı durumu başlı başına bir yazı konusu- bu vesileyle “treni” denemek istedim.

         19 Aralık 2015 Cumartesi günü babamla beraber Kaplıkaya’daki evimizden otomobilimize binip Metro Arabayatağı istasyonu yakınlarına park ettik. İstasyona asansörle ulaştık.  Asansör standartlara uygun genişlikte ve hızdaydı fakat bu asansörün yeni olduğunu, halen bazı istasyonlarda mevcut eski asansörlerin yetersiz olduğunu öğrendim.

        Tren (metro) geldi ve kapısı açıldığında çok şaşırdık çünkü hemen hemen her vagonda tekerlekli sandalye işaret olmasına karşın istasyonla vagon arasında yükselti farkı olduğunu gördük. Babamın yardımıyla güç bela da olsa binebildim.

Ruhi Baba

           16-Mart-1998 12-Şubat-2006 tarihleri arasında Bursa Büyükşehir Belediyesi`ne bağlı huzurevinde çalıştım. Huzurevinde çalışmak, bilinçli bir tercih değildi, aksine istemeye istemeye kabul ettiğim bir işti. İçinde bulunduğum şartlar, huzurevine savurmuştu beni…

            Huzurevinde çalıştığım sekiz yıllık süreçte, aynı yemekhanede yemek yeyip asansörde selamlaşıp ertesi gün ya da çok daha kısa süre içinde vefat eden oldukça fazla sayıda yaşlı tanıdım. Hatta sekiz yılda insanların adım adım yaşlılık ve hatta hastalık süreçlerini gözlemledim. İnsan hayatını hep bir piramide benzetiyorum. İnsanoğlu, doğduğunda piramide çıkış başlar.  Herkesin tepe noktası ya da tepeye varış hızı farklı olabilir. Tepede insan ne kadar süre kalır bilinmez ama iniş kaçınılmazdır.  Bazen hızlı, bazen yavaş… Ama iniş tamamlandığında insanın bu yolculuğa başlangıç noktasındaki kişiden tek farkı, ardında bıraktığı mesafedir, o kadar…

Hiç kimse sebepsiz yere içine tekerlekli sandalye ile binilen bir araç satın almak istemez

Ayşegül Domaniç Yelçe hanım çok önemli bir konuyu gündeme getirmiş Hürriyet gazetesinde... Hem bu konuyu gündeme getirdiği, hem de yazımı kullandığı için teşekkür ediyorum kendisine... 

Olumlu gelişmelerin gerçekleşmesi dileği ile Ayşegül hanımın köşesini bloğumda paylaşıyorum.